Eind jaren 60 kwam Opa in mijn leven. Een oude blinde Chinese man. Meteen was ik, zo klein als ik was, diep onder de indruk van Opa. Al heel snel ontfermde hij zich over mij en liet hij mij meereizen op zijn levenspad. Opa was een zeer wijze man, die de kunst van het leven echt begreep. Hij had een zeer bijzondere en mooie kijk op het leven, die hij graag wilde delen en doorgeven. Opa was een ziende, voelende, helende, verbindende en liefdevolle persoon en beheerste een bijzondere vorm van het Chinese Kun Tao en Qigong. Tot aan zijn dood was hij mijn levende voorbeeld, mijn mentor. Hij heeft mij, op zijn toen nog resterende levenspad, meegenomen door te laten zien, voelen en ervaren.

In mijn jongere levensjaren leefde ik min of meer onbewust volgens zijn gedachtegoed. Dit was voor mij normaal, omdat ik toen niet anders wist. Rond mijn 25e kreeg ik een heftige terugval. Na een jaar van rust kwam ik tot de conclusie dat het anders moest, zoals Opa het had bedoeld. Ik besloot om de leer van mijn opa te gebruiken om mezelf te helen en te sterken.  Daarna heel bewust deel laten uitmaken van mijn leven, mijn sport, mijn werk en daarna doorontwikkeld. 

Als je vraagt wat het mij heeft gebracht, is het antwoord hierop eigenlijk heel eenvoudig. Zonder Opa ben ik nooit uitgegroeid tot de persoon die ik nu ben. Dit is zowel letterlijk als figuurlijk bedoeld. Opa stond aan de wieg van mijn kijk op en omgang met mijn leven, omgeving en fijngevoeligheid. Zoals hij het licht was (en nog steeds is) voor mij, zo wil ik het licht zijn voor anderen. Ik ben dankbaar dat ik zijn wijze lessen door kan geven, zodat anderen zichzelf hiermee kunnen helen, sterken en weer anderen bijstaan.